Hoofdmenu

Er is genoeg voor iedereen

Alle zintuigen werden geprikkeld tijdens de culinaire avond van het Taalcafe Simpelveld. Talloze kleurrijke inwoners van Simpelveld en Bocholtz hadden een ware feestmaaltijd gemaakt. Geuren van specerijen en zoetigheid kwamen je bij binnenkomst in Grand Café de Rode Beuk al tegemoet.

Even kleurrijk als de mensen waren de bont gedekte tafels met een variëteit aan hapjes uit alle windstreken. Niet zo verbazingwekkend wanneer je bedenkt dat ook de makers van al dat lekkers overal vandaag komen: Syrië, Birma, Eritrea of ??   Onder de noemer ‘Tsesaame preuve’ hadden deze statushouders met veel enthousiasme gekookt voor alle inwoners van Simpelveld en Bocholtz. Iedereen was welkom om onder het genot van iets lekkers nader kennis te maken met deze nieuwe dorpsgenoten.
Wethouder Thijs Gulpen vindt het een geweldig initiatief:  “Samen eten verbroedert. Deze ongedwongen manier helpt om kennis te maken met elkaar, gezellig te kletsen en te integreren.”
Helmy Bijster vangt op dinsdagavond tijdens het taalcafé de kinderen op, zodat de ouders de Nederlandse taal kunnen bijspijkeren. Het is duidelijk dat de kinderen haar goed kennen. Ze hangen bijna letterlijk aan haar rokken. Maar vanavond prikt Helmy ook een vorkje mee: “Ik vind het een geweldig idee. Ik hoop dat Simpelveld de mensen op deze manier een beetje leert kennen. De buitenlandse dorpsgenoten staan vaak ver van hun bed. En onbekend maakt onbemind. Dit soort activiteiten levert hopelijk een bijdrage aan een meer positieve houding.”
De jonge Angelo, 18 jaar en bewoner van Gastenhof, is ook elke dinsdagavond van de partij om op de kinderen te passen. “Ik vind het heel erg leuk om met kinderen te werken. Ik doe spelletjes met ze en ondertussen leren we de Nederlandse taal. Dat pikken die kleintjes heel snel op.”

Mevrouw Wuisman is een van de taalmaatjes. “Ik ben taalcoach bij vluchtelingenwerk. Daar krijgen de statushouders Nederlandse les. Thuis moeten ze geholpen worden om dat in de praktijk te brengen. Daar zijn taalcoaches voor maar ook dit taalcafé helpt daarbij. Het is enig om te doen. Christina uit Birma woont bij mij in de straat. Zij komt iedere week een uurtje met mijn 86-jarige man praten om te oefenen. Leuk hè?”

Christina volgt een opleiding voor bejaardenverzorgster en werkt als vrijwilligster in de ruilwinkel. Hoewel ze inmiddels vijf jaar in Nederland is, blijft het lastig om haar goed te verstaan: “Ik moet een beetje langzamer praten”; zegt ze lachend. “Nederlands is een moeilijke taal. Sommige klanken en letters zijn lastig uit te spreken voor mij. Maar ik doe mijn best, door zoveel mogelijk met Nederlanders te praten.”

Ook pastoor Pisters is gezellig aangeschoven aan tafel bij Hanna en haar vriendin Lea uit Eritrea. Hanna woont in Bocholtz waar ze het goed naar haar zin heeft. “Ik heb fijn contact met mijn buren.” Lea woont in Kerkrade en is al helemaal ingeburgerd. “Ik werk in de ouderenzorg. Ik vind het fijn om oude mensen lekker te vertroetelen, de haren doen, de nageltjes lakken, samen gezellig een praatje maken.” De dames zijn heel trots op de lekkere hapjes die ze hebben gemaakt. Het zijn gerechten die in Eritrea bij speciale gelegenheden worden bereid. De namen van de gerechten kunnen wij Nederlanders nauwelijks uitspreken, laat staan dat we enig idee hebben hoe we het moeten spellen. Maar dat doet er ook niet toe. Proeven kunnen we allemaal. Letterlijk en figuurlijk, proeven van elkaars cultuur. Want er is genoeg voor iedereen!

Foto: Gemeente Simpelveld