Hoofdmenu

Raadslid gemeente Heerlen tokkelt van het Glaspaleis af

KOM VAN DAT DAK AF!

Géron: “ik had het nog nooit gedaan, dus ik dacht, dat ik het wel kon” (citaat Pippi Langkous, een bekend figuur uit Gérons jeugd).

Onlangs bereikte ons het bericht, dat een recent verkozen nieuw raadslid van de Partij voor de Dieren, Eliane Géron, zaterdagmiddag jl. plotseling en onaangekondigd in het diepe is gesprongen vanaf de rand van het dak van het Glaspaleis. Gelukkig waren er op het dak toevallig enkele militaire sportinstructeurs aanwezig die haar tijdig voorzagen van enkele hulpstukken voor ouderen. Haar moedige sprong, begeleid door de militaire woorden “duurzaam inzetbaar”, werd daardoor niet in een verticale, maar in een niet-dodelijke, diagonale richting vervolgd. Ze kwam er zonder tweedehands-kleerscheuren vanaf en haar actie eindigde in een poging om de hakken in het zand te zetten, hetgeen mislukte bij gebrek aan zand daar ter plaatse.
Dit waarschijnlijk tot grote opluchting van een lichtgroen collega-raadslid, naar wiens mening hieromtrent wij nog niet konden informeren. Bijna zeker valt haar actie in de smaak bij haar enige zoon, omdat ze nu eindelijk toch nog íets leuks heeft gedaan na haar pensionering.
Géron: “Ik kan het iedereen aanraden: op de fiets richting “vlieghaven”, veganistische lunch, nauwelijks wachttijden, geen drukte en een korte sensationele vlucht. Kortom: sensatie, geen fijnstof, geen broeikasgassen en geen dode mishandelde dieren. Én een beter verhaal voor verjaardagsfeestjes: geen duf resort in Verweggistan, maar een duikvlucht in Heerlen ! Past perfect bij mijn motto: TRY NOT TO FLY “.
Overigens vernamen wij, dat voorafgaande aan de sprong van Eliane, een soort van commissievergadering plaats heeft gevonden in de openlucht op de Bongerd, waarbij ook een aantal raadsleden en de burgemeester, Emile Roemer, aanwezig waren. Hierbij werd besproken wie zich kandidaat zouden stellen voor een sprong in het diepe. Behalve bij Géron, bleek bij alle commissieleden én bij Emile iets in de schoenen gezakt te zijn en dus werd zij, toch al een dagje ouder, unaniem aangewezen als enige kandidaat. Géron: “bij mijn afscheid keek ik Emile nog een kort moment diep in de ogen en wat ik daarin meende te zien was vertwijfeling en angst. Volkomen onnodig, want ik had het nog nooit gedaan, dus ik dacht, dat ik het wel kon”.
Na haar landing op de Bongerd bleken de collega-raadsleden niet meer aanwezig. Waarschijnlijk hebben zij zich tijdig beschaamd teruggetrokken in de spelonken van het Heerlense middagleven.

tekst Ir. O. Nie, foto’s: Heerlen mijn stad