Hoofdmenu

Een leeuw in Waubach

Sean Brouns, assistent-trainer UOW’02

 

Op 7-jarige leeftijd werd hij lid van voetbalvereniging De Leeuw in Brunssum. Hij begon er te voetballen bij de E-jeugd en holt er ook nu nog achter de bal aan, met vrienden op het vierde elftal. In de tussentijd doorliep hij, inmiddels 30 en nu samen met vriendin Maartje van Hooren, in ‘Broenssem’ alle jeugdelftallen en kwam hij ook uit voor de hoofdmacht van de club, terwijl hij waar nodig bijsprong als men ergens numeriek in verlegenheid zat, zoals ook in het veteranenelftal waarvan zijn vader deel uitmaakte. Daarnaast is Sean Brouns, over hem gaat het in dit verhaal, sinds aanvang van het afgelopen seizoen assistent-trainer van hoofdcoach Rodger Pieters bij UOW’02 in Waubach.

 

Dagelijks leven. Sean vertelt ons dat hij sinds december voor Philadelphia Zorg werkt. Naar eigen zeggen met veel plezier, als coördinerend begeleider in het ambulante team van Zuid-Limburg. Meer specifiek laat hij ons weten: ,,Mijn collega’s en ik proberen ervoor te zorgen dat mensen met een (licht verstandelijke) beperking op een zo plezierig mogelijke en verantwoorde manier hun eigen leven kunnen inrichten en op zichzelf kunnen wonen. Daarnaast doe ik nog het e.e.a. aan het PR-gedeelte van Philadelphia Zorg Limburg. Kortom: een ontzettend diverse en leuke baan!”

De voetballer Sean Brouns. De voetballoopbaan van Sean Brouns ligt dus, ook nu nog, bij vv De Leeuw in Brunssum. Hoewel hij nog niet echt oud is (30), heeft hij toch al het nodige ondervonden. Als hem wordt gevraagd de voetballer Sean Brouns te typeren reageert hij als volgt: ,,Pfoe, dat is een goede vraag… Je vindt natuurlijk altijd iets van jezelf, daar waar anderen dat ook vinden. Zelf denk ik dat ik mezelf mag bestempelen als een redelijk technische voetballer met een goede trap. Verder heb ik het wel altijd belangrijk gevonden om plezier uit te stralen. Dit tegenwoordig misschien wel eens tot ergernis van mijn teamgenoten, omdat ik er af en toe misschien wel te ver in doordraaf, haha. “

Herinneringen. Elk mens, ook sporters, maakt veel mee in het leven. Gevolg zijn herinneringen, al of niet vervaagd. We vragen Sean Brouns naar zijn hoogte- en dieptepunten. Hij steekt van wal: ,,Kampioenschappen zijn natuurlijk altijd een hoogtepunt. Dit zowel in de jeugd, alsook met het eerste elftal, destijds in de vijfde klasse. Daarnaast vind ik het vooral leuk om met mijn vrienden te voetballen. Herinneringen worden vaak gemaakt op het veld, maar ook vaak in de kantine en de kleedkamer. Menig vrijdagavond blijft een mooie herinnering voor mij. Als je me vraagt naar teleurstellingen, dan kom ik uit bij net misgelopen kampioenschappen, met name toen ik zelf speelde, in de E-jeugd. Hier heb je natuurlijk als kind ontzettend veel verdriet van op zo’n moment, maar is dat snel daarna weer over. Maar verder heb ik niet echt een grote deceptie moet ik eerlijk zeggen. “

Stoppen als voetballer. De vraagt rijst hoe lang Sean Brouns nog wil blijven voetballen. Zijn leeftijd staat dat in ieder geval niet in de weg, is onze gedachte. Verder, zo geeft hij aan, vindt hij het gewoon fijn om op zondagochtend een balletje te trappen, terwijl hij de derde helft niet te versmaden vindt, hoewel dat op zondag, gezien zijn verplichtingen bij UOW’02, wel eens wringt. Sean geeft aan dat het moment van stoppen vooral afhangt van zijn loopbaan als oefenmeester, die inmiddels al aardig vorm heeft gekregen en waarin hij ook al de nodige ervaring heeft opgedaan. Hij vertelt over het begin, het vervolg en zijn huidige situatie: ,,Ik ben op mijn 19e begonnen als assistent-trainer bij de B1 (nu O17-1) van De Leeuw. Het leek mij leuk om de jeugd iets bij te brengen en ik ben er eigenlijk gewoon blanco ingestapt. Dit doe ik nog altijd met ontzettend veel plezier en met de motivatie om mezelf meer en meer te ontwikkelen als trainer.  Bij de club ben ik als (assistent-)trainer actief geweest bij de O15-1, O17-1, O19-2 en O19-1. Hier heb ik ook mijn UEFA-C diploma behaald. Daarnaast ben ik een aantal jaar trainer geweest bij de jeugd van MVV. Hierna kwam UOW ’02 op mijn pad en ben ik, na de O17-1 en O19-1 (2 jaar) samen te hebben getraind met Lars Dekkers, nu voor het tweede jaar als assistent-trainer bij het eerste elftal. Bij MVV kwam ik terecht doordat ik er op kantoor stage liep vanuit mijn opleiding Social Work. Omdat ik ook mijn UEFA-C diploma heb, werd mij gevraagd of ik in Maastricht ook als jeugdtrainer aan de slag wilde. Hier hoefde ik niet lang over na te denken en ik zei meteen ‘ja’.”

Profs en amateurs. Vaak kun je lezen dat spelers die actief zijn geweest in het profvoetbal moeite hebben als ze bij de amateurs terecht komen of er terugkeren. Veelal is het niveauverschil en/of de mentaliteit een pijnpunt. We vragen Sean naar de verschillen tussen werken bij een profclub en een amateurvereniging. Hij geeft zijn ervaringen als volgt weer: ,,Ik denk dat de intensiteit een groot verschil is. Bij een BVO train je minimaal drie keer per week en speel je op zaterdag een wedstrijd. Meestal heb je ook te maken met ontzettend gemotiveerde spelers die allemaal hun droom willen laten uitkomen. Die motivatie mis ik soms wel eens in het amateurvoetbal, maar ik weet ook dat dit niet echt te vergelijken is natuurlijk. Daarnaast heb je bij een profclub de wedstrijden tegen de jeugdafdeling van grote clubs, zoals Ajax, PSV en FC Twente. Leuk om mee te maken. Dat zijn ook nu nog mooie herinneringen.”

De assistent. Een assistent-trainer is er ter ondersteuning van de hoofdcoach, denken wij als redactie. Wij vragen ons wat een goede assistent maakt en hoe de samenwerking is tussen Sean en Rodger Pieters, de huidige hoofdcoach bij UOW’02. Opnieuw Sean Brouns: ,,Ik denk dat het voor een assistent vooral belangrijk is om midden in de groep te staan, aan te voelen wat er speelt en te proeven hoe de sfeer is. Vanuit hier probeer je te handelen en bij te sturen waar nodig. Daarnaast vind ik het belangrijk om mijn visie te geven op bepaalde keuzes die gemaakt moeten worden. Bijvoorbeeld tijdens een wedstrijd of een bespreking. Dat gaat bij UOW prima! Rodger en ik kunnen het goed vinden en liggen wel op één lijn voor wat betreft onze denkwijze over voetbal. We sparren veel over verschillende voetbal gerelateerde zaken. Het is gewoonweg prettig werken!”

Verwachtingen. Het voetbalseizoen komt langzaam op gang. De eerste bekerduels zijn gespeeld. De competitie begint binnenkort, als Corona geen roet in het eten gooit tenminste. Iedere club, elk elftal, iedere trainer en elke speler kijkt reikhalzend uit naar een nieuwe competitie, zo ook bij UOW’02. Als we praten over de hoofdmacht van de club, verwoordt onze gesprekspartner de verwachtingen op sportief gebied als volgt: ,,Vorig seizoen hadden we een ontzettend sterke reeks, na een teleurstellende start van de competitie. Ik denk dat we dit seizoen een nog sterkere selectie hebben, die met haar kwaliteiten bovenin mee moet kunnen draaien. Als we een goede start van de competitie hebben, kan het wel eens een leuk seizoen gaan worden en kunnen/moeten we meespelen om de prijzen.”

 

Andere trainers en eigen ambities. Sean Brouns heeft natuurlijk heel wat trainers de revue zien passeren in zijn sportieve loopbaan tot nu toe. Desgevraagd vertelt hij ons het lastig te vinden om er iemand uit te pikken. Uiteindelijk geeft hij aan goede herinneringen te hebben aan de gedrevenheid en kennis van Mick Vliegen, de sociale kwaliteiten van Rene Kupper en de luchtigheid van Pierre Vermeulen, oud speler van Roda JC, Feyenoord, PSG en het Nederlands elftal. Hij zegt dan: ,,Dit heeft mij ook deels gevormd in de trainer die ik nu ben.” Dan, over zijn plannen en ambities: ,,De ambitie om op eigen benen te staan bij een eerste elftal is er zeker. Dit is bij de club ook bekend en besproken. Ik stond min of meer al op eigen benen bij de jeugd, waar ik veel samen heb gewerkt met mijn (toenmalige) assistent en vriend Lars Dekkers. Op dit moment is hij de hoofdtrainer bij de O19-1. Eigenlijk hoop ik om zo snel mogelijk op eigen benen te staan en mezelf door te ontwikkelen als trainer. Ik ben me ervan bewust dat ik op dit moment als trainer kan groeien in de rol die ik heb.”

Andere hobby’s.Sean Brouns mag dan een voetbalman in hart en nieren zijn, hij heeft ook oog voor andere zaken in het leven. De ‘Drie Dolle Dagen’, oftewel Carnaval blijkt één van zijn hobby’s. Maar ook andere zaken vindt hij belangrijk. Sean sluit af met: ,,Naast voetbal is Carnaval een grote hobby van mij. Samen met Marc en Nick, beiden van De Leeuw, zing ik in de carnavalsgroep 3xNiX, waarmee we 2 jaar geleden het ‘liedjeskonkoers’ in Brunssum hebben gewonnen. Helaas zorgt de Coronacrisis er nu voor dat er weinig tot geen Carnaval te vieren valt. Ontzettend jammer natuurlijk! Maar goed, we gaan gewoon door met inspiratie voor wanneer het wel weer kan. Een andere grote hobby is gewoon het relaxen en genieten met mijn vriendin Maartje en hond Puck. Een avondje op de bank een goede serie kijken vind ik heerlijk, maar daarnaast houd ik ook van lekker koken en uit gaan eten.”

Foto’s®Parkstad Actueel/Lucho Carreno



(Volgend nieuwsbericht) »