Hoofdmenu

Heerlense Huskyman werkt op het dak van Europa

 

 

Moed, kracht, competenties, haast onmenselijk doorzettingsvermogen. Een top honden- slederijder (‘musher)’ bezit alles waarvan een normale sterveling alleen maar kan dromen. In Europa zijn er niet veel mensen die beter met een hondenteam kunnen omgaan dan Réne Minartz. De geboren en getogen Heerlenaar werkt met zijn Loschadej’s Sleddogteams sinds april 1988 op het dak van de wereld. Parkstad Actueel maakte met de top ‘musher’ een sledetocht in het wild- romantische decor van de Zwitserse alpenreuzen.

Bij sledehonden denk je meteen aan een van de meest extreme sportevenementen, de Idaterod. De sledehondenrace langs het Idaterod-pad is een onvoorstelbaar ruige tocht van liefst 1800 km door de onherbergzame bossen en ijzige toendra’s van Alaska. Het Iditarod-pad is een historische route gevormd door de inheemse bevolking van Alaska. Tot het einde van de negentiende eeuw werd het gebruikt door goudzoekers in het gebied. De wedstrijd begon als een herdenking van een noodtocht langs het pad in 1925, toen Nome werd bedreigd door epidemie van difterie. Het serum om de ziekte te bestrijden werd per estafette van honden- slederijders aangeleverd vanuit het zuiden van de staat.

Man en dier tegenover de natuur

 

De hedendaagse race, in de buurt van rivier de Yukon, stelt man en dier onverminderd tegenover de natuur. Vijftien husky’s trekken slede en musher tegen de verstikkende poolwind in. De windsnelheid bij de wedstrijd door diepe sneeuw en bevroren rivieren loopt op tot 90 kilometer per uur, met een gevoelstemperatuur van -45 graden. Bijna ondraaglijke omstandigheden met groot gevaar voor botbreuken, bevriezing en verblinding door sneeuwstormen voor mens en dier. Tijdens de Idatarod kwamen tot nu toe vier honden om het leven. Tegenstanders noemen het een onmenselijke race, ook voor husky’s. De deelnemers – de winnaar wacht 50.00 euro en een roemrijke reputatie als hondentrainer – werpen dierenmishandeling echter verre van zich. “Een hond bereikt geen topprestatie als je hem of haar niet goed behandelt en uitstekend voedt”, zegt René Minartz.

De Heerlenaar kan het weten. In 1988 nam hij als een van de weinige Europese mushers te midden van alle beroemde mushers uit Alaska en Canada, zoals Rick Swenson, Libby Riddles, Joe Runyan, Joe Redington senior, Jerry Austin en Tim Wit, deel aan de race dwars door de vierde alpine landen deelnam en met de langste non-stop traject van 220 km in Asiago. Ook won hij met zijn team van twaalf honden in 1990, de Transalpine, de hoogste ooit georganiseerde sledehondenrace: een oversteek van de Franse Alpen van zuid naar noord, waarbij acht dagen werden doorgebracht in hooggebergte bivakken. In 1991 en 1993 won hij met zijn team van Loschadej met 12 honden ook de roemruchte ‘Pirena’, een race over veertien etappes dwars door de Spaanse en Franse Pyreneeën. Ook won de musher de Trophée liefst zes keer de ‘du Savoie’, een sprintrace over acht dagen in de Savoyer Alpen.

 

Leenhof

René Minartz groeide op in mijnwerkerskolonie Leenhof op de grens van Heerlen en Landgraaf. Toen ik twaalf was, kregen mijn ouders mijn eerste hond, een Ierse setter; er volgde snel een tweede setter en toen een kruising van een Duitse herder. In 1979 kwam zijn jeugddroom uit toen hij zijn eerste Siberische husky’s kocht. Daarna trainde hij met zijn 10-honden team in zomer en winter door de bossen en over de heuvels van de Brunssummerheide

Ik heb eerst bedrijfsrecht gestudeerd en daarna gewerkt voor een Nederlandse verzekeringsmaatschappij. Door de flexibele werktijden had ik meer tijd om te trainen en voor de husky’s te zorgen.

Als jochie van tien raakte hij tijdens een Tv-uitzending over de Idaterod in de ban van de sledehondensport.

De mijnwerkerszoon steelde een oefenkar in elkaar en zijn Ierse setter ervoor. Al vlug volgde de aankoop van de eerste Husky. Er zouden er nog vele volgen. Tijdens internationale wedstrijden maakte hij naam. Winnen was dan ook meer regel dan uitzondering. Toen ik twaalf was, kregen mijn ouders mijn eerste hond, een Ierse setter; er volgde snel een tweede setter en toen een kruis van een Duitse herder. In 1979 kwam mijn jeugddroom uit toen ik mijn eerste Siberische huskies kocht. Daarna trainde ik met een 10-honden team in zomer en winter door de bossen en heidevelden van het heuvelachtige landschap van de zuidelijke Nederlanden – de Nederlandse bergen!

Ik heb eerst bedrijfsrecht gestudeerd en daarna gewerkt voor een Nederlandse verzekeringsmaatschappij. Door de flexibele werktijden had ik meer tijd om te trainen en voor de huskies te zorgen.

Hoogtepunten zijn onder meer deelname aan de Alpirod-race in 1988, een van de weinige Europese mushers te midden van alle beroemde mushers uit Alaska en Canada, zoals Rick Swenson, Libby Riddles, Joe Runyan, Joe Redington senior, Jerry Austin en Tim Wit. Een race dwars door 4 alpine landen, het langste non-stop traject van 220 km in Asiago. Of mijn overwinning met een team van 12 honden in de Transalpine in 1990, de hoogste ooit georganiseerde sledehondenrace: een oversteek van de Franse Alpen van zuid naar noord, waarbij 8 dagen worden doorgebracht in hooggebergte bivakken.

In 1991 en 1993 won het team van Loschadej met 12 honden de Pirena, een race over 12 tot 14 etappes dwars door de Spaanse en Franse Pyreneeën. We hebben ook de Trophée du Savoie gewonnen, een sprintrace over 7-8 dagen in de Savoyer Alpen, zes keer, evenals vele andere races.

Nadat ik de Eiger-gletsjer had verlaten, richtte ik Loschadej’s Huskypower op, samen met mijn toenmalige partner Verena Linder. Al vele jaren hebben we met succes een reeks activiteiten voor sledehonden georganiseerd, zoals rondleidingen, attracties verlicht door brandende fakkels, evenementen, passagierssleden, in zomer en herfst op Glacier 3000, in de winter en de lente, voornamelijk in de regio Gstaad-Saanenland.

Nadat Verena Linder en René Minartz persoonlijk waren gescheiden, werden de originele Huskypower van Loschadej op 1 juli 2006 twee onafhankelijke bedrijven:

Huskyman Loschadej’s Sleddogteams, René Minartz

Mijnwerkerszoon werkt in de hemel van wintersporters .In 1988 kreeg de toenmalige ABP-medewerker een telefoontje uit Zwitserland of hij Hundewart op het Jungfraujoch in Zwitserland wilde worden. Sledehonden speelden een cruciale rol bij de aanleg van Europa’s hoogst gelegen treinstation en werden daarom tot dit jaar als een soort eerbetoon in stand gehouden. Minartz had amper bedenktijd nodig. Want: “Ik kon van mijn hobby én passie mijn beroep maken”. In het voorjaar verhuisde hij naar ar Zwitserland, waar hij verantwoordelijk werd voor de poolhondenkolonie op de Eiger-gletsjer. Wonen in een berghut op 2320 m boven zeeniveau, en werken op de Jungfraujoch (3454 m), waar hij bezoekers van over de hele wereld meenam op sleeritten in zomer en winter.

Met de Eiger Noordwand als achterbuurt woonde en werkte Minartz in een gebied, dat sinds 2001 op de lijst van Unesco Werelderfgoed prijkt. Het werken op de langste gletsjer  van de Alpen, de 23 km lange Aletchgletcherm, was fantastisch mooi, de verdiensten super. Maar 50 honden in de buitenkennel die verzorgd moeten worden betekent ook een Spartaans bestaan. “Meters sneeuw scheppen, uitwerpselen verwijderen, en nog veel meer. Socializen was vaak ook een opgave. “In de winter waren we vaak dagen onbereikbaar, omdat de spoorbaan was ondergesneeuwd.”.

In 1999 verliet Minartz  de toeristenmagnaat Jungfrau-Aletch (5000-6000 bezoekers per dag in hoogseizoen). De reden was tweeërlei. De nieuwe Jungfrau- directeur verbood hem om nog langer aan wedstrijden deel te nemen. Voor Minartz die in zijn elf jaar op de Eigergletcher zeer succesvol was op lange afstandswedstrijden of etappewedstrijden van 4 tot 12 dagen, met teams van 12 tot 22 Groenlandse honden en Siberische husky’s, een onverteerbaar gegeven. Ook al had hij zijn hoop op hernieuwde deelname aan de Idaterod. inmiddels laten varen – allee de vliegtuigvlucht met de honden koste 25.000 euro“.

Verklarend: “Ik maakte met de races in feite reclame voor de Jungfrau en betaalde via sponsors zelf mijn kosten Nog onverteerbaarder voor Minartz was echter dat door de aantasting van de ozonlaag de tongen van zijn honden tijdens ritten in de volle middagzon verbranden. “Een hond transpireert via zijn tong. Er vormden zich brandblaren.”

Glacier ‘Diabele’ . De altijd consequente René Minartz keek naar het welzijn van zijn honden en weigerde om nog  langer in de middaguren met de honden te werken. Hij vond een nieuw domicilie op de grens van Duits en Frans Zwitserland. De met veel Duivelse stages omringde Glacier Diabele, tussen Diableteles en Gstaad, bleek niet duivels voor het welzijn van zijn Eskimo viervoeters. “Deze gletsjer is 700 meter lager. Honderd meter hoogte maakte enorm veel uit. Er zijn hier nooit problemen geweest.”

Een groot probleem is sinds de hittezomer van 2003 wél de rap afnemende dikte van de Alpengletsjers. “Als er op korte termijn niks veranderd in het klimaatbesef, kan ik dit werk nog hooguit zes jaar doen. Het werk wordt ook steeds gevaarlijker. Hier wil je ook liever niet in een spleet verdwijnen”, glimlacht René. Om het risico voor zijn honden te minimaliseren, voorziet de musherzijn honden bij meerdaagse trektochten van een extra lijn. De honden zijn daardoor gezekerd, vergelijkbaar een bergbeklimmer.


Bindingen vast, adem in en ogen wijd open!. Een fascinerend lijnenspel is ook het in- en uitspannen van de honden. Als ‘de dieren eenmaal hun tuigje omhebben, is er bijna geen houden meer aan. Na een heuse turbostart stabiliseert de snelheid zich op zo’n 35 tot 40 km per uur. Minartz werkt vrijwel het gehele jaar door en organiseert ook meerdaagse trektochten voor groepen. Op zijn grootste slede passen acht personen, geen enkel probleem voor twaalf sledehonden overigens. “Een sledehond weegt gemiddeld 40- 45 kg en trekt vier keer zijn eigen lichaamsgewicht.”

Met Claudia Schiffer in de hondenslee . In zijn zelf ontworpen sledes vervoerde René Minartz de afgelopen jaren menige Prommie. Namen noemt hij conform de Zwitserse mores liever niet. Pas na enig aandringen rollen Roger Moore en Claudia Schiffer over zijn lippen. Inderdaad geen verkeerde personen om de   hondenslede te hebben! Een bijzondere ervaring deed de Limburger op met een Arabische Sjiek. “Na 200 meter in de slede riep hij ‘enough experience’. Hij wilde terug. Toen ik hem zei dat omkeren vooralsnog niet mogelijk was, liet hij duidelijk merken dat hij geen tegenspraak gewend was. Hij had zijn bodyguard niet erbij en dat kon dus echt niet! Tja, geld is gemakkelijk maar als je zo moet leven.”

Nee, dan liever zijn eigen leven met vriendin Yvonne op een afgelegen boerderij in Boltingen. Op zijn werk ontmoet hij naar zijn smaak mensen genoeg. Daarbij is zijn werk ook een garantie voor levenskwaliteit. Alleen de tocht met de gondel van de kabelbaan naar Glacier 3000 is een monumentale ervaring. We passeren een als vork gebouwd bergstation met panoramaterras, ontworpen door de beroemde Zwitserse architect Mario Botta. Indrukwekkend is ook ‘La Quille du Diable’, een rots in de vorm van een gigantische duim tegen de achtergrond van de Walliser Alpen. En dan het summum: de gletsjer. Een sprookjeswereld. Kristalhelder lucht, ongerepte sneeuw, met op de achtergrond majestueuze reuzen als de Mont Blanc en De Matterhorn. Minartz: “Vooral in het licht van het ochtendgloren en in de avondzon is het hier gewoon fantastisch. Iedere dag is ook weer anders. “We kunnen een aantal dingen niet, die anderen mogelijk wél kunnen. Maar dit hier én de honden compenseert voor mij vooralsnog alles.”

Fotografie: Guy van Grinsven/Studiopress

 



« (Vorig nieuwsbericht)