Herinneringen en nieuwe besluiten voor de toekomst

Eindelijk het nieuwe jaar. Zelf ben ik daar erg blij mee. Een nieuwe start., een nieuwe en frisse blik. Voor mij was 2025 echt een K.t jaar. Het mag nu wel weer anders. Gelukkig ben ik een overlever en heb ik vertrouwen erin dat het goed komt. Het is al beter. Ik heb weer wat rust. Er is weer ruimte en tijd om te ademen. Ik heb wat beslissingen genomen en het roer gaat om. Ik blijf wel verbonden met Heerlen en Limburg. Ik mis mijn poes. Lieve Prada. De laatste dagen denk ik aan en dat ze niet is meegegaan het nieuwe jaar in. Zij heeft ook mijn stress gevoeld zoals alle dieren doen. Ik ben erg dankbaar dat ze zolang in mijn leven mocht zijn. Ik sprak tegen haar. Zij praatte terug. Ze knuffelde me. Ze daagde mij uit. Ze was een echte vriendin en een prachtig wezentje. Ze is altijd klein gebleven. Haar dood en mijn leven elders voelt als een nieuw begin. The circle of life. Hoe verdrietig ook. Op dit moment maak ik eigenlijk niet veel mee. Hoeft ook niet. Een enkele keer neem ik de camera mee naar buiten in het kalme dorpje waar ik ben. Hoelang ik hier ga blijven weet ik nog niet. This hier erg rustig en voor nu is dat oke maar niet voor altijd. Daar ben ik nog te jong voor. Daar ben ik eigenlijk te sociaal voor. Terwijl ik nu zoveel mogelijk sociaal contact vermijd. Met kerst en nieuwjaar ben ik ook niets gaan doen. De buren hebben mij meegevraagd tijdens beide feestdagen maar beide dagen vond ik op de bank voor de laptop/tv veel fijner. Ik wil liever niets.

Dit geeft wel de ruimte om te schrijven. Om dicht bij mezelf te zijn. Ik krijg op dit rustige soort momenten ook vaak random herinneringen die opkomen. Zo ook deze periode hier. Vorige week moest ik denken aan de sloten op onze deuren toen ik klein was. Dit heeft denk ik geduurd tot mijn 8ste. We hadden een lieve hond. Dinah. Ik was er heel erg gek op en zij was vaak bij mij in bed. Ik heb herinneringen dat mijn moeder en stiefvader vaak op stap gingen in de stad. Ons dan alleen thuis lieten en ook met een slot op onze kamer. Dan kwamen ze snachts thuis en hadden ze of ruzie of luidruchtige seks. Beide geluiden waren angstaanjagend. Als kind begrijp je deze geluiden ook niet. Random herinneringen waarvan ik er veel heb.

Wanneer je eigenlijk je hele leven op een overleefstand leeft is er weinig plek voor constructieve activiteiten. Nu ik de rust ervaar komen er ook ideeën naar boven. Onderneem ideeën. Ik had zoveel meer kunnen bereiken als ik niet altijd moest vechten. Dat maakt mij vaak verdrietig. Maar het is niet anders. Nu kan ik weer iets opbouwen. Nu kan ik weer mijn ideeën ten uitvoering brengen.

Ik ben blij dat de feestdagen weer voorbij zijn. Nu kunnen we ons weer focussen op het echte leven. December zal voor mij nooit meer een fijne maand zijn. Ik moest deze maand ook veel denken aan vroeger toen ik klein was. Mijn oma uit Nederland maakte er altijd een leuke happening van. Dan kregen we cadeautjes, lekker eten en gingen we bij haar op bezoek, Zo ook met Pasen en Pinksteren. Het was altijd leuk. Bij mijn vader vond ik het minder leuk. Dat voelde altijd als een het moet en dan was het zo niet authentiek. Het voelde altijd als een we worden het hele jaar genegeerd maar met Kerst zijn we opeens familie. Best pijnlijk ook. Het was dus eigenlijk elk jaar een confrontatie dat we er eigenlijk niet bij horen. Ik heb ook vaak afgezegd kan ik mij herinneringen. Dan deed het mij meer pijn dan goed om op bezoek te gaan. En dus zei ik af. Dan kwam de schuld ook bij mij en was ik degene die niet meewerkte of wilde of wat dan ook wat er gezegd werd. Terwijl de waarheid was dat ik verdrietig ervan werd en leed. Niemand die er eigenlijk naar omkeek of wat mee deed. Het was makkelijker om te zeggen: Lidia is maar een moeilijk kind.

Het contrast was ook erg groot. De gemixte familie-leden. Mijn vader was opnieuw getrouwd en daar zit natuurlijk een nieuwe familie bij. Deze mensen waren sjieker dan ons. Althans zo profileren zij zich. Ik kwam uit een zogeheten aso familie. Of getto nest. Hun kwamen uit Welten. De betere kant van Heerlen. Ik heb mij dus ook altijd minder gevoeld door dit gedrag. Of niet waardig genoeg. Ik was er alleen omdat het moest. Niet omdat ze zoveel van mij hielden.

Onlangs stond er in de krant een artikel over paniekstoornis. Er werd een meisje geïnterviewd die daar veel last van had en nu andere hielp. Iets wat heel veel voorkomt in onze maatschappij is die stoornis. Is het een stoornis? Of is het een gevolg van? Toen mijn vader terug was van Chili had ik daar extreem veel last van. Zo erg dat ik niet meer naar buiten durfde. Dit had ik al ontwikkeld toen hij nog in Chili was met zijn nieuwe gezin. Het heeft tot zeker mijn 30ste geduurd dat ik hier nog last van had. Nu komt het heel soms nog maar omdat ik het al vanaf mijn 16 jaar heb weet ik nu hoe ik ermee moet omgaan en dwing ik mezelf om door die angsten heen te gaan. Ik heb ook herinneringen over angst en paniekaanvallen toen ik jonger was en contact opnam met mijn vader of stiefmoeder. Ik kan mij dus ook heel goed herinneringen dat ik niet bij hun terecht kon met deze angsten. Ze wisten niet hoe ze daarmee om moesten gaan.

Een bijkomende realiteit is dat ik altijd dacht aan de ander. Daardoor mijn eigen gevoel vergeet of aan de kant zet omdat ik wel begrijp. Van mijn vader wist ik ook dat hij heel veel trauma had. Voor mijn gevoel was wat hij meegemaakt had veel erger. En was dat de reden waarom hij niet met dingen kon omgaan waar ik wel hulp bij nodig had. Het ging dan ook vaak over zijn traumas, zijn oorlog ervaringen of angsten en brute waarheden.

Terug naar mijn eigen paniekaanvallen. Vanaf mijn 16e leefde ik hiermee. Ook deze paniekaanvallen kwamen op tijdens kerstdagen dat ik verplichte familie bezoekjes moest brengen bij mensen waarvan ik niet het gevoel had dat zij echt geïnteresseerd waren om mij een fijn en liefdevol leven te geven. Of gewoon niet konden zoals mijn vader. Hem heb ik altijd vergeven, van hem hield ik altijd. Hij was ook de reden dat ik wel ging. Hij was mijn vader en ik hield van hem. Hoe raar en moeilijk de situatie ook altijd was.

Terug naar nu. Het is nu 2026. Alles ligt achter mij. Ik kijk vooruit. Dit jaar word het jaar van rust, van helen, van een nieuw begin. Van alles opschrijven en dan echt in een la te stoppen zodat ik mijn andere deel van het leven nog iets leuks kan gaan doen met mijn leven en misschien nog wel betekenis kan geven aan iets of waarde toevoegen aan iets wat er echt toe doet. Veel geld is fijn omdat je dan kunt doen wat je wilt. Maar de echte waarde zit in wat je voor elkaar kunt doen. De energie uitwisseling van willen dat iedereen zich fijn kan voelen in deze wereld. Dat daar ook de best voor gedaan word in plaats van de kapitalistische denkwijzes in Nederland. Niemand is beter dan een ander. Helaas is ons systeem niet zo gebouwd. Is dat ook de reden dat dit doorslaat in het gedrag van de mensen en in families en relaties? Of is het gewoon zo dat de mens zo nu eenmaal is en dat je gewoon geluk of pech hebt waar je geboren word? En dat er geen beter systeem is dan dit?