Buikpijn, misselijk en weer in de aan-modus door mijn aankomende reis. ( blog van Lidia)

Het leven is niet zo mooi. Althans voor mij was het dat nauwelijks. Enige waar ik ooit echt oprecht geluk uit gehaald heb is mijn dochter en de liefde die wij met elkaar hebben. En zelfs dat heeft 1 persoon van mij af geprobeerd te pakken. Zonder haar was ik hier helemaal niet meer geweest. Het heeft mij altijd gedreven. Ik heb altijd mijn best gedaan, heb altijd een positieve instelling geprobeerd te hebben. Heb altijd vanuit mijn hart gedacht en gehandeld.

Maar wanneer je stelselmatig bent mishandeld, verwaarloosd zowel fysiek als mentaal dan ontmoet je in je leven ook mensen die daarmee doorgaan bij jou omdat je dit toelaat en denkt dat het erbij hoort of normaal is. Heerlen is een stad waar veel leed huist onder heel veel mensen. Soms openlijk maar ook veel verborgen. Maar daar mag je niets over zeggen. Zelfs politici wuiven dat weg. Onlangs nog te zien bij Goedemorgen Nederland. Gelukkig greep de presentatrice in toen de ambtenaar dat probeerde te bagataliseren.

Onlangs maakte ik er een artikel over toen het in het landelijk nieuws was. Een andere Heerlense verslaggever vond dat allemaal maar belachelijk en maakte zijn eigen item en begon met namen te gooien van bekende mensen in Heerlen. Ook daar weet ik dingen over dat wanneer ik die zou vertellen dat dit het daglicht niet kan verdragen en zeker in deze tijd wellicht wel consequenties op zouden hebben gestaan. Ik was erg jong toen ik dat oneerbiedig voorstel kreeg. En ook daarbij was het van: het is normaal dat mensen zo tegen je doen. Het was tenslotte een vriend van je verwekker. Dezelfde persoon word flink verheerlijkt in onze stad. Ik begin te trillen wanneer ik nu schrijf. Dit is trauma. Die zich fysiek uit. Al deze kennis weet ik omdat ik aan mezelf heb gewerkt in therapie. Keihard heb gewerkt.

En dat is niet het enige. Er is nog zoveel meer. En ook weet ik dat ik niet de enige ben met trauma opgelopen in deze mooie stad. Uiteindelijk na langdurige mishandeling raak in je in een modus waarin je jezelf gaat beschermen tegen alle kwaad. Je raakt in de aan-modus. De vechtmodus. Klaar om te te overleven en te vechten tegen wat gaat komen. En er zoveel mensen in deze modus. Wat allemaal als een kettingreactie op elkaar werkt. En er komen er ook steeds meer bij als je het globaal trekt en kijkt naar al die kut oorlogen weer.

Sinds dat ik weg ben gegaan ben ik ontzettend moe geweest. Ik heb nog nooit zoveel geslapen. De aan modus viel weg en ik kon eindelijk ademen. Ik kreeg letterlijk meer lucht. Ik hyperventileer al mijn hele leven. Druk op de borst, paniek, het gevoel dat je dood gaat. Niet in de bus of trein kunnen omdat je dan geen lucht meer krijgt. Dat je overgeleverd bent aan vreemden die je kwaad kunnen aandoen. Ik ben door een hel gegaan. Jaren, jaren lang. Door heel veel therapie is dat deel gelukkig weg. Of nou ja niet weg, het is beheersbaar en dwing mezelf. Maar sinds dat ik weg ben uit Heerlen voelde ik mezelf terug komen. De muur viel weer af en kan weer zacht zijn. Ik heb hier veel steun aan ontzettend lieve mensen waarvan ik echt het gevoel heb dat zij om mij geven en waardoor ik mij ook veilig voel. Dat is het enige wat ik ooit gewild heb. Veilig voelen.

Nu ik terug kom merk ik aan mezelf dat ik mij weer ziek voel. Ik wil ook eigenlijk niet komen maar ik moet helaas. Ik wil mij niet meer zo voelen. Ik ben 46 jaar, het is genoeg geweest. Ik ben blij met mijn vrienden waar ik dit wel aan mag en kan uiten. En waar ik dan toch welkom ben ondanks dat ik mij zo voel. Dat is ook veilig en fijn. En ik ben blij dat ik mijn dochter kan zien en knuffelen en ook met haar over alles kan praten. Mijn tante en nichtjes kan ik zien en knuffelen. Daar probeer ik mij op te focussen. Alleen trauma vergeet niets, zelfs als je het zelf wilt vergeten.

Je lichaam herinnert je wel eraan.

Op naar Heerlen.

Blog van Lidia