De mijnwerkers vergeten maar niet door mij, rauw, eerlijk en geschreven vanuit het hart van een mijnwerkerskind.
De kleedkamer van de Laura. Hier hing het leven van de mijnwerkers letterlijk aan kettingen. Laarzen, helmen en werkkleding zweefden boven de grond, wachtend op de volgende dienst. Het geluid van ratelende kettingen hoorde erbij. Voor de mannen was dit de plek waar de dag begon en eindigde. Eerst samen een praatje, daarna het stof …
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.