Gisteravond was in het home van de 2 tot 12 jarigen alles in rust voor middernacht. Onze kleinste, Dominic, spookte het langst. Totdat papa Gijs er korte metten mee maakte, hem resoluut oppakte, in de auto zette en tot zijn grote schrik naar huis begon te rijden. Dat maakte indruk op onze kleine man, die echt een mensenmens is en die zo klein als hij is, niets liever wil dan erbij zijn. En toen kreeg hij gelukkig nog één kans en die greep hij met beide handen aan.

Gijs draaide de auto en bij aankomst op de slaapkamer ging hij meteen liggen en viel in diepe slaap, totdat in alle vroegte de haan kraaide en hij weer als eerste klaarwakker met beide benen naast het bed stond.

Ook nu werd hij snel afgevoerd, zodat de anderen nog even door konden slapen en op een christelijker tijdstip wakker konden worden. In het andere home zaten de vroege vogels al vroeg aan de koffie en rond een uur of acht stond Ineke in de startblokken om haar ‘straatje’ te schieten.

Na een aantal pogingen schoot ze een voltreffer en ging ze met de Angela-(Meriba)straat aan de haal. Vandaag kwamen nog meerderen binnendruppelen op het kamp. Het is erg grappig om te zien dat iedereen die hier binnenstapt, gelijk doorgeleid wordt naar de ballonnen om ook zijn eigen straatje te schieten.

Voor meer lezen en foto’s klik op deze link.