We kunnen niets meer doen: leven na ‘uitbehandeld’ in Parkstad”

Door: Nick Straatman (Landgraaf)

De arts zei het zonder omwegen.

“We kunnen niets meer voor je doen.”

Geen vervolg.
Geen plan.
Geen vangnet.

Alleen die zin.

Je denkt altijd dat er nog iets komt.
Een andere behandeling.
Een arts die het anders ziet.
Een deur die nog opengaat.

Maar er kwam niets.

Alleen de realiteit dat mijn lichaam langzaam uitviel, en dat niemand nog wist wat daarmee te doen.

Het begon klein.

Een been dat niet meer meewerkte.
Afstanden die ineens te ver werden.
Traplopen dat veranderde in iets waar je tegenop ziet.

Niet in één klap.
Maar in meters.

Totdat je beseft dat je niet meer teruggaat naar hoe het was.

Wat niemand je vertelt, is wat er gebeurt ná dat moment.

Na “uitbehandeld”.

Want dan stopt de zorg niet alleen.
Dan stopt ook de richting.

Je valt tussen systemen.
Tussen loketten.
Tussen antwoorden die er niet meer zijn.

En ondertussen moet je gewoon verder.

Ik merkte het in de kleine dingen.

De blik van mensen die niet weten wat ze moeten zeggen.
De formulieren waarin je moet uitleggen wat er mis is, terwijl er geen oplossing meer bestaat.
De dagen die je zelf moet indelen, zonder perspectief op verbetering.

Niet omdat je beter wordt.
Maar omdat je geen keuze hebt.

Lopen werd nadenken.
Nadenken werd plannen.
Plannen werd beperken.

Tot het moment dat zelfs dat niet meer vanzelf ging.

Het moeilijkste is niet de pijn.
Niet het verlies.

Het is dat je verder moet leven in een situatie die nergens echt past.

Niet ziek genoeg voor oplossingen.
Niet gezond genoeg voor vrijheid.

In Parkstad speelt dit vaker dan we denken, maar er wordt weinig over gesproken.

Ze noemden het uitbehandeld.

Alsof het daarmee klaar was.

Maar voor mij begon het daar pas.

Ze zeiden dat ik uitbehandeld was.
Maar ze vergaten één ding…
ik leef nog.

Nick Straatman uit Landgraaf schreef het boek Gebonden, maar niet gebroken – Leven met een Tethered Cord. Het manuscript ligt momenteel bij verschillende uitgevers ter beoordeling. Hij spreekt daarnaast over leven na medische grenzen en de menselijke kant van zorg.