De voormalige eigenaar van Parkstad Actueel, Lucho Carreno, overleed op 15 december 2022. Vandaag zou hij jarig zijn. Je zou 74 jaar zijn geworden.
Helaas hebben we het leven niet volledig voor het kiezen en moeten we omgaan met wat het ons geeft. Toch blijft dat vaak ontzettend moeilijk. Het gemis. Het rouwen.
Wanneer iemand overlijdt die heel dicht bij je staat, lijkt jouw wereld stil te staan. Maar om je heen stopt niets. De wereld draait in hoog tempo verder. Een gehaaste wereld, een gestreste wereld, waarin mensen voortdurend iets lijken na te streven.
Macht, succes, rijkdom en schoonheid. We meten onszelf met anderen en hebben soms het gevoel dat we aan allerlei verwachtingen moeten voldoen. Mooi genoeg zijn, succesvol genoeg zijn en hard genoeg werken. Iedere dag opnieuw. We verliezen kostbare tijd en verheugen ons op het weekend, wanneer we eindelijk even vrij kunnen zijn. Om een film te kijken, een boek te lezen of tijd door te brengen met vrienden en familie.
Er lijkt steeds minder tijd te zijn voor datgene wat werkelijk telt.
Wanneer iemand overlijdt, wordt pijnlijk duidelijk waar de echte waarde van het leven ligt. Tenminste, wanneer je oprecht om die persoon hebt gegeven. Rijkdom, macht, status en uiterlijk hebben op zo’n moment geen enkele betekenis meer. Het enige wat overblijft, is liefde. En uiteindelijk is dat het enige wat werkelijk telt.
Toch lijkt de drijfveer van mensen steeds minder gericht te zijn op liefde voor zichzelf en voor elkaar. Dat is verdrietig.
Lucho begreep tijdens zijn leven hoe belangrijk menselijkheid was. Hij was lief, betrokken en oprecht geïnteresseerd in anderen. Hij gaf mensen aandacht, ongeacht hun achtergrond, positie of afkomst. Voor hem was ieder mens van waarde.
Lucho vluchtte voor het regime van de Chileense dictator Augusto Pinochet. Het was een verschrikkelijke en ingrijpende periode in zijn leven. Hij moest zijn land verlaten en droeg de gevolgen van wat hij had meegemaakt nog jarenlang met zich mee.
Lucho had PTSS: een posttraumatische stressstoornis.
PTSS ontstaat niet doordat iemand zwak is. Het kan ontstaan wanneer iemand wordt blootgesteld aan oorlog, vervolging, geweld, gevangenschap of andere gebeurtenissen die zo ernstig zijn dat het lichaam en de geest ze niet eenvoudig kunnen verwerken. Ook wanneer het directe gevaar voorbij is, kan het verleden aanwezig blijven. In herinneringen, nachtmerries, spanning, verdriet, angst of een voortdurend gevoel van waakzaamheid.
Voor de buitenwereld lijkt een traumatische gebeurtenis soms lang geleden. Voor degene die ermee moet leven, kan het voelen alsof het gevaar ieder moment opnieuw kan terugkeren. Trauma houdt zich niet aan een kalender.
Lucho leefde verder. Hij bouwde een bestaan op, zette zich in voor anderen en bleef betrokken bij de samenleving. Maar verdergaan betekent niet dat de pijn volledig verdwijnt. Mensen kunnen sterk zijn en tegelijkertijd littekens dragen die anderen niet kunnen zien.
Vandaag leven we in 2026. Nog steeds zien we oorlog, onderdrukking, vervolging en mensen die noodgedwongen hun huizen en hun landen moeten verlaten. Achter iedere vluchteling schuilt een menselijk verhaal. Een leven dat plotseling werd afgebroken, een familie die werd achtergelaten en een toekomst die opnieuw moet worden opgebouwd.
We zien daarnaast steeds meer mensen die vastlopen in een wereld die snel, hard en veeleisend is geworden. Mensen worden niet vanzelf “verward”. Vaak gaat achter zichtbaar gedrag een verhaal schuil van trauma, verlies, armoede, eenzaamheid, ziekte of jarenlang niet gehoord en geholpen worden.
Niet iedereen die met psychische problemen leeft, heeft PTSS. En niet iedereen met PTSS laat dat aan de buitenkant zien. Juist daarom moeten we voorzichtig zijn met oordelen en vaker proberen te begrijpen wat iemand heeft meegemaakt.
Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die Lucho heeft achtergelaten: kijk niet alleen naar wat je aan de buitenkant ziet, maar blijf de mens daarachter zien.
Vandaag vieren we niet alleen de dag waarop je geboren werd. We staan ook stil bij wie je was, wat je hebt meegemaakt en wat je ons hebt geleerd.
Liefde verdwijnt niet wanneer iemand overlijdt. Zij verandert van vorm, maar blijft aanwezig.
Voor altijd in ons hart.
Lucho Carreno
18 juli 1952 – 15 december 2022
Fotobijschrift: De foto bij dit artikel is gemaakt door Peter Trompetter. Hij fotografeerde Lucho Carreno in de kantine van Roda JC, tijdens een moment waarop zij daar samen aan het fotograferen waren. Achteraf bleek dit de laatste foto te zijn die van Lucho werd gemaakt.
About The Author
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.