Dit bijzondere theaterspektakel is van 23 juli t/m 16 november te zien in de Rodahal in Kerkrade. Ik had het voorrecht om ruim een uur lang foto’s te mogen maken. Uiteraard wil ik niets verklappen, maar ik kan wel gerust zeggen dat het een spraakmakende voorstelling wordt. Zelf heb ik gelukkig nooit in de mijn gewerkt. Maar het lief en leed rondom het mijnwerkersverleden heb ik heel bewust meegemaakt. Als je niet uit een mijnwerkersfamilie komt, kun je je moeilijk voorstellen hoe diep dit bestaan ingreep op het dagelijks leven. Voor de vrouw en kinderen van een mijnwerker was het vaak zwaar. De mannen werkten onder de grond, in gevaarlijke omstandigheden, en velen zochten hun uitlaatklep in alcohol. Ze kenden het niet anders, het was de prijs voor stabiliteit en inkomen.

Toen de mijnen voorgoed sloten, begon voor velen pas echt een moeilijke tijd. Werkloosheid, onzekerheid, scheidingen, verslavingen en zelfs zelfmoorden kwamen voor. De klap was niet alleen economisch, maar ook sociaal en psychisch enorm. Maar dit geldt zeker niet voor elk mijnwerkersgezin. Er waren ook momenten van trots, verbondenheid en kameraadschap. De onderlinge solidariteit was groot, -boven én onder de grond. Veel mijnwerkers voelden zich deel van iets groters. Hun werk was zwaar, maar het gaf ook betekenis. De vrouwen hielden de gezinnen draaiende en waren de stille kracht achter het dagelijks leven. In de wijken heerste vaak een warme gemeenschap, waar iedereen voor elkaar klaarstond. Het Geluk van Limburg laat al deze kanten zien. En dan komt onvermijdelijk de vraag: is dit ‘geluk’? Of is het juist een ironische titel? Hoe dan ook, het wordt een voorstelling die emoties losmaakt bij wie erbij was. En bij wie het pas nu leert kennen.