In memoriam

Door Peter Trompetter

Ik heb inmiddels vernomen dat de fanatieke (hobby)fotograaf Henk Kuijpers uit zijn lijden is verlost, in het bijzijn van enkele dierbaren.

Henk was een apart mens. Je mocht hem of je mocht hem niet. Ambitieus was hij zeker, want hij wilde als fotograaf graag iets bereiken. Hij vertelde soms dingen waar ik niet altijd goed mee om kon gaan. Toch bedoelde hij het op zijn eigen manier goed en dacht hij dat hij het bij iedereen naar de zin kon maken. Daar werd ook misbruik van gemaakt. Henk was een man met een rugzak.

Hij werd hooggehemeld zolang hij maar gratis foto’s maakte voor mensen en verenigingen. Zodra hij een vergoeding vroeg, werd hem vaak, tot zijn grote teleurstelling, de rug toegekeerd. Daar heb ik hem eerder voor gewaarschuwd, maar hij zag nergens kwaad in! Eerlijk gezegd kon ik niet altijd goed omgaan met zijn gedrag, maar misgunnen was nooit aan de orde.

Buitenstaanders dachten weleens dat wij concurrenten waren, maar dat was niet zo. We lieten elkaar in onze waarde. Henk benaderde mensen vrijwel altijd met een dosis humor, al was niet iedereen daarvan gecharmeerd!

Ik heb Henk ook de nodige fotografie tips gegeven. Tot in zijn laatste dagen bleef hij mij daarvoor dankbaar. Via Desiree Blokker, zijn goede hartsvriendin, vertrouwenspersoon en rots in de branding, heeft Henk haar verzocht mij te benaderen met de vraag of ik foto’s wilde maken tijdens zijn afscheid in crematorium Schifferheide.

Desiree heeft Henk in zijn laatste periode begeleid. Totdat hij voorgoed zijn ogen sloot, heeft ze zijn hand vastgehouden. Desiree, Henk is met een glimlach heengegaan.

Dat onverwachte verzoek raakt mij. Ondanks onze verschillen heeft Henk mij dat vertrouwen geschonken. Dat zal ik respecteren.

Rust zacht, Henk.