Door Peter Trompetter
Soms krijg je stank voor dank
In het crematorium waren mensen bij elkaar die Henk door de jaren heen goed hadden gekend. Maar tot mijn verbazing ontbraken ook mensen die Henk zelf als goede vrienden beschouwde. Mensen die hij hoog had zitten en voor wie hij meestal pro deo klaarstond. Ze waren er niet. Even dacht ik dat ik misschien bij de verkeerde crematie was, maar nee, ik was toch echt op het juiste adres.
Soms krijg je stank voor dank. Vandaag werd dat pijnlijk duidelijk. Maar alles heeft zijn reden.
Zijn gedrag werd niet door iedereen getolereerd. Ook ik kon er vaak niet mee omgaan. Toch waardeerde ik zijn oprechtheid. Henk was iemand met een eigen mening, die hij niet onder stoelen of banken stak. Maar zand erover en niks dan goed over een overledene. Dat geldt ook voor Henk, want zulke Henkies zijn dungezaaid.
Een man met een eigen gebruiksaanwijzing
Zijn hartsvriendin Desiree, die Henk als een dochter beschouwde en met wie hij een bijzondere band had, en haar levenspartner Guido ontvingen de bezoekers op een hartelijke manier.
De afscheidsplechtigheid werd muzikaal opgeluisterd door niemand minder dan zangeres Wendy Kockelkoren en trompettist Tilla Gorski.
De speech van Guido was eigenlijk een levensverhaal. Gaandeweg begreep ik steeds beter wie Henk was en waarom hij soms achter die bekende glimlach verscholen bleef. Henk was eigenwijs, zei weleens dingen zonder na te denken en had uitspraken die niet bij iedereen in goede aarde vielen. Maar hij zag in niemand kwaad. Misschien dacht hij dat iedereen voor wie hij belangeloos klaarstond, ook zijn vriend was. Het aantal aanwezigen vandaag deed anders vermoeden.
Dat Henk een gebruiksaanwijzing had, dat wist ik, net als iedereen die hem kende. Maar zo was Henk nu eenmaal. Hij was niet iemand die zich anders voordeed dan hij was.
Hoewel wij niet door één deur konden en ieder ons eigen karakter hadden, werden we geen vrienden, maar ook geen vijanden met een vete. Dit hoeft hier geen tekst en uitleg. Het was iets tussen ons en dat waardeerde Henk ook.
Niet vreemd dus dat hij mij hoog had zitten en Desiree verzocht om mij als afscheidsfotograaf te benaderen. Daar hoefde ik niet over na te denken.
Een levensverhaal met vallen en opstaan
Desiree en Guido vertelden zichtbaar met een lach en een traan over Henk. Hun woorden maakten indruk op mij. Het was een aangrijpend verhaal over Henk. Een levensverhaal zoals maar weinig mensen hem zullen hebben gekend. Om hier niet in details te treden: het was vallen en opstaan, met ellende en geluk!
Een hart op de juiste plek
Hoewel Henk door sommigen als fantast en weet ik veel wat werd bestempeld, was hij een man met het hart op de juiste plek.
Henk had ook oog voor mensen die het moeilijk hadden. Zo was hij begaan met de Oekraïense vluchtelingen die in Kerkrade verbleven en zette hij zich voor hen in. Ook KiKa, de stichting die zich inzet voor kinderen met kanker, droeg hij een warm hart toe.
Afscheid op zijn eigen voorwaarden
Hij heeft zijn leven op zijn eigen manier ingevuld. En ook zijn afscheid wilde hij op zijn eigen manier regelen. Dat bleek uit zijn alleszeggende afscheidsbrief. Hij schreef dat hij iedereen vergeeft die hem onrecht heeft aangedaan.
Een mens die tot het laatst zelf alles wilde bepalen, ook hoe hij deze wereld zou verlaten. Zijn wil geschiedde. Met zijn overlijden is hij verlost van zijn slopende longziekte.
© Peter Trompetter Fotografie
Lees ook: Rust in vrede, Henk Kuijpers – eerder artikel van Peter Trompetter.
About The Author
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.