Na zo’n dertig jaar in het vak vindt Bart, zelfstandig tatoeëerder bij BodyCorner in Heerlen, tatoeëren nog altijd hartstikke leuk. Binnen de zaak van eigenaresse Jacky Sommers heeft hij zijn eigen plek opgebouwd. Hij zag tattoos uitgroeien van iets waar mensen op werden aangekeken tot een vertrouwd onderdeel van het straatbeeld. Zelf houdt hij vast aan tekenen, ervaring en aandacht voor de persoon die tegenover hem zit. Over zijn vak vertelt hij met plezier, over ondernemen in Heerlen met de nodige frustratie.
Zijn belangstelling voor tekenen was er al vroeg. Als jongen bracht Bart het liefst tijd door in een tattooshop, waar hij kon meekijken met het werk. Zijn voorbeeld destijds was de tatoeëerder Jonny Niesten. Soms ging dat zelfs ten koste van school en spijbelde bart. De aantrekkingskracht van het vak was groot: hier zag hij hoe tekeningen op huid werden gezet en hoe iemand daar zijn beroep van kon maken. Dat wilde hij ook.
Inmiddels is hij al ongeveer dertig jaar actief als tatoeëerder. In die tijd veranderden zowel de klanten als hun wensen. Bart herinnert zich nog de beginperiode waarin het werk sterk van het seizoen afhing. In de zomer moest er genoeg verdiend worden om de toen nog rustige wintermaanden door te komen.
Ook de schaal van de ontwerpen was anders. Waar klanten vroeger vaker voor een kleine tatoeage kwamen, zijn een volledige arm of een grote rugtattoo volgens hem veel gewoner geworden.
Van kleine tattoos naar volle armen
De groeiende acceptatie van tatoeages heeft Bart van dichtbij meegemaakt. Zichtbare tattoos konden vroeger een probleem vormen bij een sollicitatie, vertelt hij. Nu ziet hij getatoeëerde mensen in allerlei beroepen, van de horeca tot de politie.
Met die populariteit groeide ook het aantal aanbieders. Zo waren zij eerder een van de weinige tattooshops in Heerlen. Tegenwoordig zijn het er wel 8 alleen al in het centrum. Bart merkt dat klanten daardoor vaker prijzen vergelijken en meerdere zaken bezoeken voordat ze een afspraak maken. Een grotere belangstelling voor tattoos betekent daardoor niet automatisch dat iedere tatoeëerder het drukker heeft in de stad.
Ook de omgang tussen vakgenoten ervaart hij anders dan vroeger. Hij denkt met plezier terug aan tattooconventies waar veel tattoo ondernemers elkaar kenden. Na het werken werd er samen gegeten en gedronken. Het was een vaste kliek. Dat contact maakte zo’n weekend voor hem de moeite waard, ook als het financieel weinig opleverde. Inmiddels bezoekt hij die conventies niet meer. De vertrouwde sfeer die hij er vroeger vond, mist hij. Iedereen is tegenwoordig alleen voor zichzelf daar.
Een ontwerp moet op huid kunnen werken
In zijn eigen werk houdt Bart vast aan zelf ontwerpen. Inspiratie kan uit verschillende hoeken komen: een voorbeeld dat een klant meeneemt, een schilderij of een standbeeld. Van daaruit probeert hij iets te maken waarin zijn eigen stijl terugkomt.
Tegenwoordig krijgt hij klanten die met een door AI gemaakte afbeelding binnenkomen. Volgens Bart zit daar regelmatig een probleem: een beeld kan op een scherm overtuigen, terwijl het op huid moeilijk uitvoerbaar is. Dit probeert hij dan zo goed mogelijk uit leggen aan de klant.
Hij vertelt over een verzoek om twee kinderportretten, een leeuwenkop en tandwielen samen op één kant van de borst te zetten. Zo’n ontwerp vraagt om keuzes. Er moet voldoende ruimte zijn om de afzonderlijke onderdelen goed uit te werken. Daar word bij een gegenereerd beeld van AI helemaal geen rekening mee gehouden.
Daar ligt voor hem een belangrijk deel van zijn verantwoordelijkheid als tatoeëerder. Hij kijkt naar de wens van de klant, de beschikbare ruimte en hoe het ontwerp op huid kan worden uitgevoerd. Daarbij denkt hij ook aan de jaren daarna. Een tatoeage moet volgens hem op de langere termijn duidelijk blijven. Bij heel kleine details en fijne lijnen vindt hij die afweging extra belangrijk. Soms betekent dat dat hij een verzoek afraadt. Om er dan vervolgens achter te komen dat de klant het alsnog heeft laten zetten bij een ander. Dit is in zijn ogen lastig te begrijpen. Je dient de huid en het verloop van de ouderdom van de huid te kennen.
Zijn kijk op het vak is gevormd in een tijd waarin je veel kennis via een ervaren tatoeëerder moest opdoen. Ook aan materialen kwam je minder gemakkelijk. Tegenwoordig zijn machines en benodigdheden eenvoudig online te bestellen en kan iedereen gaan tatoeëren. Bart vindt dat daarmee iets verloren kan gaan als het leren van het ambacht wordt overgeslagen.
Een stuk Rijstevla met een verhaal
Op de vraag wat het gekste is dat hij ooit heeft getatoeëerd, komt Bart met een bijzonder voorbeeld: een stuk Rijstevla. Eigenlijk is dat helemaal niet gek maar juist ontzettend mooi.
Achter dat verzoek zat een herinnering aan een overleden vader. De klant verbond de vla aan de momenten met hem en wilde die herinnering op haar arm laten vastleggen. Voor haar moeder liet ze een kop cappuccino tatoeëren, als verwijzing naar het samen koffiedrinken.
Wat op het eerste gezicht een opvallende keuze lijkt, krijgt zo een heel persoonlijke betekenis. Een stuk vla en een kop koffie vertellen iets over de mensen die iemand mist en de gewone momenten die achteraf kostbaar blijken.
Dat klanten ervoor kiezen zijn werk hun leven lang bij zich te dragen, geeft Bart een trots gevoel. Hij maakt een ontwerp dat bij iemand hoort en soms ook een herinnering tastbaar houdt.
Zijn eigen tattoos vertellen mee
Bart was zeventien toen hij zijn eerste tattoo liet zetten. Hij laat de tatoeage op zijn bovenarm zien: een doodshoofdmotief, omgeven door sierlijke vormen en groene kleuraccenten.
Waarom juist een doodskop? Bart moet lachen. “Ik vind doodskoppen cool, kan je nooit genoeg van hebben, haha. En zo’n soort skull had de zanger van Slayer ook en daarom wilde ik die.”
Inmiddels zijn er andere tattoos omheen gekomen, maar deze hoort bij het begin van zijn eigen geschiedenis met het vak.
Ook op zijn onderbeen draagt Bart een bijzonder stuk: een groot portret in zwart- en grijstinten van Billy Gibbons, de zanger en gitarist van ZZ Top, met zijn karakteristieke hoed, donkere bril en lange baard. Schaduwen geven vorm aan het gezicht, de baard en de kleding.
De tattoo is gemaakt door Bob Tyrrell, een tatoeëerder die Bart bewondert om zijn portretwerk. Die bewondering groeide uiteindelijk uit tot een vriendschap. Naast het werk dat hij zelf bij anderen achterlaat, draagt Bart zo ook werk van iemand die hem inspireert.
Meer aandacht voor bestaande ondernemers
Als ondernemer volgt Bart de ontwikkelingen in Heerlen kritisch. Vooral de rol van het centrummanagement roept bij hem vragen op. Hij begrijpt dat leegstaande panden gevuld moeten worden, maar vindt dat de aandacht voor nieuwe zaken ten koste kan gaan van ondernemers die al jarenlang in de stad gevestigd zijn.
Volgens Bart krijgen nieuwe zaken ondersteuning, bijvoorbeeld in de vorm van subsidies of gunstige huurafspraken, terwijl hij als bestaande ondernemer weinig hulp ervaart. Dat wringt, zeker wanneer het gaat om nieuwe aanbieders in dezelfde branche. Hij heeft daar naar eigen zeggen ook contact over opgenomen met het centrummanagement. Hij kreeg toen als antwoord: Iedereen heeft zijn eigen stijl.
Zijn bezwaar raakt aan de dagelijkse praktijk van een tattooshop. Een eigen stijl is belangrijk, maar ook kleinere opdrachten zorgen voor inkomsten. Namen, sterretjes en andere kleine tattoos helpen de vaste lasten te betalen. Als steeds meer zaken die opdrachten onder elkaar verdelen, merkt hij dat in zijn bedrijf.
Bart zou daarom graag zien dat er meer aandacht is voor de ondernemers die al lange tijd aan Heerlen verbonden zijn. Ook zij hebben behoefte aan ondersteuning en aan een omgeving waarin hun zaak kan blijven draaien.
Laat bezoekers ook de rustigere straten ontdekken
Die aandacht hoeft voor hem niet alleen uit financiële steun te bestaan. Bart ziet ook mogelijkheden in de manier waarop evenementen en bezoekersstromen door de stad worden geleid.
Bij een braderie staan de kramen volgens hem vaak in straten waar het toch al druk is. Hij zou juist rustigere straten erbij willen betrekken. Bezoekers ontdekken dan misschien een winkel of een restaurant waar ze anders niet langs waren gekomen.
Hij vertelt hoe een dranghek voor bezoekers het gevoel kan geven dat een evenement daar ophoudt. Mensen draaien om, terwijl verderop ook ondernemers zitten. Zulke ogenschijnlijk kleine keuzes hebben volgens hem invloed op de aanloop.
Ook praktische zaken tellen mee. Bart noemt het verdwijnen van een prullenbak bij zijn zaak en de moeite die hij ervaart om zoiets opnieuw geregeld te krijgen. Het zijn voor hem voorbeelden van een groter gevoel: dat zijn deel van de stad gemakkelijk buiten beeld blijft.
Een overval die hem is bijgebleven
Bij het gesprek over ondersteuning en veiligheid komt ook een ingrijpende gebeurtenis uit de geschiedenis van BodyCorner ter sprake. In een eerder pand kreeg de zaak volgens Bart te maken met een overval.
Hij vertelt dat hij achter in de zaak aan het werk was toen hij hoorde dat de kassa openging. Toen hij naar voren kwam, zag hij twee mannen binnen. Buiten stonden volgens hem nog drie anderen.
Bart beschrijft hoe hij ingreep en de deur dichthield om te voorkomen dat ook de anderen naar binnen kwamen. Een collega belde de politie. Uiteindelijk werd er volgens zijn relaas niets meegenomen.
Wat hem naast de gebeurtenis zelf is bijgebleven, is het wachten op hulp. Volgens Bart duurde het ongeveer een halfuur tot veertig minuten voordat de politie arriveerde. Het gaat om een voorval van meer dan 23 jaar geleden, vertelt hij, maar zijn onbegrip daarover is nog steeds voelbaar.
Voor hem hoort ook dat bij het verhaal van jarenlang ondernemen: je bouwt een zaak op, bent dagelijks aanwezig en wilt erop kunnen vertrouwen dat er hulp komt als het misgaat.
Een hecht team en plezier in het werk
BodyCorner is al jarenlang een vertrouwde naam in Heerlen. De zaak is eigendom van Jacky Sommers, die ook de piercingshop runt. Bart werkt binnen haar winkel als zelfstandig tatoeëerder.
Tijdens het interview vertelt Bart dat het team uit vier mensen bestaat en dat Jacky al ongeveer 26 jaar aan de zaak verbonden is met de piercingshop. Die lange samenwerking vindt hij bijzonder. Het onderlinge contact en de hechte sfeer betekenen veel voor hem.
Ondanks zijn kritiek op de veranderingen in de branche en zijn ervaringen als ondernemer, is het plezier in tatoeëren gebleven. Zijn toekomstplannen zijn eenvoudig: hij wil doorgaan zolang zijn ogen en zijn vaste hand het toelaten.
Na ongeveer dertig jaar hoeft er geen grote uitbreiding of nieuwe richting te komen om hem gemotiveerd te houden. Hij wil vooral blijven tekenen en tatoeëren, het werk dat hem als jongen al naar de tattooshop trok. En zolang zijn ogen en handen en gezondheid het toestaan blijft die dat voorlopig nog wel doen.
Wat Bart de wereld wil meegeven
Aan het einde van het gesprek krijgt Bart de vraag wat hij de wereld zou willen laten weten. Eerst komt hij met een beetje cynisch antwoord: Wereldvrede?
Hij zou willen dat mensen wat directer zijn. Dat ze zeggen wat ze bedoelen, zonder om dingen heen te draaien of achter elkaars rug te praten. Tegelijk zou hij graag wat meer vriendelijkheid zien.
Eerlijker met elkaar omgaan, daar komt zijn antwoord op neer. Uitspreken wat er speelt en elkaar daarbij met respect behandelen..
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.