Een persoonlijke column over politiek, macht, ongelijkheid en de hoop op een wereld waarin mensen belangrijker zijn dan geld.

Door Lidia Carreno | Opinie | 11 november 2026

Vandaag zien we het al de hele dag voorbijkomen. Het rommelt weer in politiek Den Haag. Dit keer over het belastingplan. De rijken zouden wat meer moeten bijdragen, terwijl werkenden juist iets minder belasting gaan betalen.

Vanmorgen dacht ik, terwijl ik met heel andere, persoonlijke zaken bezig was: sjonge jonge, zijn we alweer zover?

We hebben inmiddels een kabinet, maar soms lijkt het alsof de formatie gewoon nooit is afgelopen.

En terwijl ik dit schrijf, is de politieke onrust nog volop gaande.

De ondernemers bellen de VVD. Maar welke ondernemers?

D66 en CDA hebben samen met PRO en Volt een akkoord bereikt over een aanpassing van het belastingplan. De bedoeling is om jaarlijks ongeveer een miljard euro extra op te halen bij vermogenden, onder meer via belastingen op vermogen en maatregelen tegen belastingontwijking. Daartegenover staat een verlaging van de inkomstenbelasting voor werkenden.

De VVD ziet grote bezwaren en vreest dat zulke maatregelen schadelijk zijn voor Nederland en het ondernemersklimaat.

Tijdens de persconferentie van de VVD hoor ik Dilan Yeşilgöz vertellen hoe de partij door de ontwikkelingen is overvallen. Ook klinkt de waarschuwing dat ondernemers zich zorgen maken over hun toekomst in Nederland.

En dan vraag ik mij iets af.

Wie zijn die ondernemers die de VVD bellen?

Wat zijn dat voor ondernemers? Hoe groot zijn hun bedrijven? Hebben we het over multinationals, vermogende aandeelhouders, familiebedrijven of de zelfstandige ondernemer om de hoek?

Want ik kan me moeilijk voorstellen dat de grafisch ontwerper hier uit de buurt vandaag uitgebreid de tijd heeft genomen om de VVD te bellen.

Die zit misschien vanavond nog achter zijn computer om een opdracht af te maken. Niet omdat hij zo ontzettend graag tot middernacht werkt, maar omdat de rekeningen betaald moeten worden. Misschien heeft hij schulden, misschien maakt hij zich zorgen over zijn huur of hypotheek.

Natuurlijk zijn er ook kleine ondernemers die zich zorgen maken over belastingen. Maar ik zou weleens willen weten naar welke ondernemers vooral wordt geluisterd.

En vooral: wie heeft rechtstreeks toegang tot de mensen die over onze toekomst beslissen?

Schadelijk voor Nederland. Maar voor welk Nederland?

De VVD noemt hogere belastingen op vermogen schadelijk voor de economie en het ondernemersklimaat.

Dat argument verdient aandacht. Ondernemers zorgen voor werkgelegenheid, investeringen en economische ontwikkeling. En wanneer bedrijven vertrekken, kunnen daar uiteindelijk ook gewone werknemers de gevolgen van ondervinden.

Maar is dat bij dit voorstel daadwerkelijk het geval?

Of wordt een maatregel die vooral de grotere vermogens raakt, gepresenteerd alsof heel Nederland eronder zal lijden?

Ik weet het niet. Ik ben geen politiek specialist. En juist daarom probeer ik te begrijpen wat hier nu werkelijk gebeurt.

Want als het voorstel ervoor zorgt dat mensen met veel vermogen iets meer bijdragen en werkenden iets minder belasting betalen, waarom is dat dan per definitie slecht voor Nederland?

Het wordt allemaal zo zwart-wit gebracht.

Links tegenover rechts. Rijk tegenover arm. Ondernemers tegenover werknemers.

Wanneer is genoeg eigenlijk genoeg?

Er is nog iets wat ik moeilijk kan begrijpen.

Stel dat je tot de rijkste mensen van Nederland behoort. Je hebt financiële zekerheid, misschien meerdere woningen, vermogen, beleggingen en mogelijkheden waar anderen alleen maar van kunnen dromen.

Waarom zou je er dan zoveel moeite mee hebben om iets meer bij te dragen aan een samenleving waarin zoveel mensen het moeilijk hebben?

Ik begrijp best dat mensen hard kunnen hebben gewerkt voor hun vermogen. Dat ondernemers risico’s nemen. Dat niet iedere rijke zijn geld zomaar heeft gekregen.

Maar er komt toch ergens een punt waarop je jezelf kunt afvragen: hoeveel heb ik eigenlijk nodig?

Wanneer je weet dat andere mensen nauwelijks rondkomen, dat gezinnen in de problemen zitten en dat sommige ondernemers zichzelf volledig voorbijlopen om te overleven, zou solidariteit dan niet vanzelfsprekend moeten zijn?

Ik vind mezelf daar niet in naïef.

Ook denk ik niet te veel vanuit mijn gevoel.

Ik geloof dat mensen die het goed hebben ook de verantwoordelijkheid zouden moeten voelen om anderen te helpen.

Waarom draait onze maatschappij eigenlijk om geld?

En dan kom ik bij een gedachte die mij al veel langer bezighoudt.

Waarom hebben we onze maatschappij eigenlijk zo ingericht?

Waarom staan welvaart voor iedereen, liefde, zorg voor elkaar, dierenwelzijn en respect voor de natuur niet op de eerste plaats?

Waarom moeten mensen voortdurend concurreren?

Waarom moeten we ons hele leven werken om ons bestaan veilig te stellen, terwijl er tegelijkertijd zoveel rijkdom op de wereld is?

Misschien was dat vroeger noodzakelijk. Misschien waren mensen ooit veel meer bezig met overleven, macht en het verdedigen van hun eigen territorium.

Maar zijn we inmiddels niet ver genoeg ontwikkeld om het anders te doen?

Of zit dat oude, dierlijke gedrag tegenwoordig gewoon in een net pak, achter een bureau, met een dikke bankrekening?

Ik las ooit een boek over anarchisme. Daarin werd een wereld beschreven waarin mensen vrijer zouden kunnen samenleven, zonder voortdurend van bovenaf gecontroleerd te worden.

De gedachte was dat het goede in mensen uiteindelijk sterker zou zijn dan het slechte.

Dat de meeste mensen helemaal geen behoefte hebben om anderen kwaad te doen. Dat ze gewoon willen leven, liefhebben en gelukkig zijn.

Maar van jongs af aan leren we dat er altijd iemand moet zijn die de leiding heeft.

Een overheid. Een baas. Een leider. Iemand die bepaalt wat wel en niet mag.

Want anders wordt het een zooitje.

Tenminste, dat denken we.

Maar is dat ook werkelijk zo?

En dan komt AI om de hoek kijken

Misschien klinkt het als sciencefiction, maar ik vraag me steeds vaker af of kunstmatige intelligentie ons uiteindelijk zou kunnen bevrijden van de manier waarop we nu leven.

AI ontwikkelt zich razendsnel.

Wat als machines en intelligente systemen op een dag een groot deel van het werk kunnen overnemen?

Wat als mensen niet langer hoeven te concurreren om te kunnen overleven?

Wat als we niet meer ons hele leven hoeven te werken voor een dak boven ons hoofd en eten op tafel?

Stel je eens voor.

Een samenleving waarin we meer tijd hebben voor elkaar. Voor onze kinderen, onze ouders, de mensen van wie we houden. Voor kunst, muziek, natuur en dieren.

Een wereld waarin succes niet wordt afgemeten aan hoeveel geld iemand bezit, maar aan hoe we met elkaar omgaan.

Misschien zou AI ons die vrijheid ooit kunnen geven.

Maar dan komt natuurlijk de volgende vraag.

Wie bezit straks die AI?

Want als alle technologische vooruitgang uiteindelijk in handen komt van een kleine groep machtige bedrijven en vermogende mensen, verandert er misschien helemaal niets.

Dan krijgen we gewoon hetzelfde systeem, maar met slimmere machines.

En vermoedelijk is er altijd wel iemand die onze mooie toekomstgedachten met een dikke gouden vork doorprikt.

Want stel je toch eens voor dat iedereen vrij kan zijn en gelukkig mag worden.

Dan valt er voor sommige mensen misschien ineens een stuk minder te verdienen.

Zijn wij eigenlijk nog wel de politiek?

Terug naar vandaag.

We kijken naar politici die onderhandelen, elkaar tegenspreken en met crisis dreigen. Ondertussen maken gewone mensen zich zorgen over hun boodschappen, energierekening, woning en toekomst.

En dan hoor je voortdurend dat wij burgers samen de democratie vormen.

Wij zijn de politiek.

Of toch niet?

Want soms lijkt het alsof sommige stemmen veel harder doorklinken dan andere.

Alsof degenen met geld, invloed en directe toegang tot politici meer gehoord worden dan de mensen die iedere dag simpelweg proberen rond te komen.

Wanneer ik sociale media lees, krijg ik niet bepaald de indruk dat iedereen gelukkig is. Ook in gesprekken met mensen om mij heen hoor ik vaak zorgen, frustratie en onzekerheid.

Natuurlijk laten sociale media niet de hele werkelijkheid zien. Er zijn ook ontzettend veel mooie dingen en goede mensen.

Maar de polarisatie is overal voelbaar.

We staan steeds vaker tegenover elkaar, terwijl we uiteindelijk misschien veel meer hetzelfde willen dan we denken.

Rust. Veiligheid. Liefde. Gezondheid. Een beetje financiële zekerheid. En de vrijheid om ons leven te leiden zonder voortdurend bang te hoeven zijn voor morgen.

Is dat nu echt zoveel gevraagd?

En ondertussen hopen we maar

Misschien wordt er morgen alsnog een oplossing gevonden voor het belastingplan.

Misschien komt er een compromis en blijft een nieuwe politieke crisis uit.

Ik hoop het.

Ik hoop ook dat AI zich verder ontwikkelt en uiteindelijk iets goeds voor de mensheid kan betekenen. Niet alleen voor degenen die de technologie bezitten, maar voor iedereen.

En ik hoop dat we ooit op een punt komen waarop we begrijpen dat welvaart niet alleen over geld gaat.

Dat een samenleving pas werkelijk rijk is wanneer ook de mensen die het minst hebben, een goed leven kunnen leiden.

Misschien zijn het idealistische gedachten.

Misschien ben ik naïef.

Maar is het werkelijk naïef om te verlangen naar een wereld waarin mensen wat liever voor elkaar zijn?

Ondertussen zitten de politici weer aan tafel. De ondernemers bellen. De camera’s draaien. En de gewone burger kijkt toe.

Want soms voelt het alsof dat het enige is wat je als eenvoudige burger nog kunt doen.

Hopen dat alles goed komt.

About The Author